باز امشب اي ستاره‌ي تابان نيامدي

                       باز اي سپيده‌ي شب هجران نيامدي

شمعم شکفته بود که خندد به روي تو

                       افسوس اي شکوفه‌ي خندان نيامدي

زنداني تو بودم و مهتاب من چرا

                      باز امشب از دريچه‌ي زندان نيامدي

با ما سر چه داشتي اي تيره شب که باز

                    چون سرگذشت عشق به پايان نيامدي

شعر من از زبان تو خوش صيد دل کند

                      افسوس اي غزال غزل‌خوان نيامدي

گفتم به خوان عشق شدم ميزبان ماه

                        نامهربان من تو که مهمان نيامدي

خوان شکر به خون جگر دست مي‌دهد

                      مهمان من چرا به سر خوان نيامدي

نشناختي فغان دل رهگذر که دوش

                       اي ماه قصر بر لب ايوان نيامدي

گيتي متاع چون منش آيد گران به دست

                   اما تو هم به دست من ارزان نيامدي

صبرم نديده‌اي که چه زورق شکسته ايست

                     اي تخته‌ام سپرده به طوفان نيامدي

در طبع شهريار خزان شد بهار عشق

                    زيرا تو خرمن گل و ريحان نيامدي 

آن دم که با تو  ام

ای آنکه زنده از نفس توست جان من
آن دم که با تو‌ام، همه عالم ازان من

آن دم که با توام، پُِرم از شعر و از شراب
می‌ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها
سیمرغ کی‌ رسد به بلندآسمان من

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم
زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟
خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من

بده دست تو به دستم تا با هم کلبه بسازيم

کلبه ای پر از من و تو

                            از من و تـــو ما بسـازيم

دور بشيم از همه مردم

                           واسـه درد هم بميــريـم

با ستــاره ها بخوابـيم

                          با تـرانه جون بگيــريـم

کلبه ای اندازه عشـق

                         باغچه ای و حوض و گلدون

سر تــو باشه رو شونم

                        مثل ليـــلی مثل مجنـــون

تــو بشی مادر گلها

                         من بشــم بـابـای بـارون

                  در شبی غمگین تر از من قصه رفتن سرودی

          تا که چشمم را گشودم  از کنارم رفته بودی

                       ..................................

        عشق چو در سینه ام بیدار شد       

                                  از طلب پا تا سرم ایثار شد  

      این دگر من نیستم من نیستم

                         حیف از آن عمری که با من زیستم

دوش به خواب دیده‌ام روی ندیده‌ی تو را

                                       وز مژه آب داده‌ام باغ نچیده‌ی تو را

من که به گوش خویشتن از تو شنیده‌ام سخن

                              چون شنوم ز دیگران حرف شنیده‌ی تو را

                              چنگ نمی‌توان زدن زلف خمیده‌ی تو را

نیامدم به سراغت ، مرا مگر تو ببخشی

گلایه های دلم را به یک نظر تو ببخشی

نشسته ام سر راهت چه می شود به نگاهی

غریب خاطره ها را در این سفر تو ببخشی

مگو نجیب زمانه ، زچشم ما گله داری

مگر نه وعده نمودی که بیشتر تو ببخشی؟!

شبانه حرف دلم را اگر برای تو گفتم

خیال من همه این بود مرا سحر تو ببخشی

شکوفه های غزل را پیش پای تو ریزم

به یک نگاه صمیمی مرا اگر تو ببخشی!

دل من یه روزبه دریازدورفت

  پشت پابه رسم دنیازدورفت

زنده هاخیلی براش کهنه بودن

خودشو بامرده ها جازدورفت

هوای تازه دلش می خواست ولی

خودشوتوی غبارا زد و رفت

دنبال کلید خوشبختی می گشت

خودشم قفلی رو قفلا زدو رفت

یه دفعه بچه شدو تنگ غروب

سنگ توی شیشه فردا زدو رفت

دفتر گذشته هارو پاره کرد

نامه فرداها را تا زد ورفت

به سرش هوای حوا زد ورفت

چه می شد اگر دل آشفته ی من به شهر چشمای تو عادت نمی کرد

پرستوی نگاهت ناگهان از دل آشفته من هجرت نمی کرد

چه می شد اولین روز جدایی برایم تا قیامت شب نمی شد

وجود پاک و سرشار از امیدم گرفتار سکوت شب نمی شد

چه می شد می توانستم برایت بگویم غزل هایی عاشقانه

و یا در آخرین مصرع شعرم بگیرم از وجودت یک نشانه

چه می شد زیر باران نگاهت ، گل نیلوفری دیده بودم

و یا از باغ همسایه شبانه گل مریم  برایت چیده بودم

چه می شد زیر سقف نیلی شب کنارم عاشقانه می نشستی

نمی گفتی مسافر هستی ، امشب تو بغض خسته ام را می شکستی

دلم گرفته است

دلم گرفته است

                         به ايوان می روم و انگشتانم را

                           بر پوست کشيده شب میکشم

چراغ های رابطه تاريک اند

چراغ های رابطه تاريک اند 

            کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

            کسی مرا به ميهمانی گنجشک ها

                                                نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

                                      پرنده مردنی است!

به پندار تو :

                   جهانم زیباست ؛

                      جامه ام دیباست ؛

                            دیده ام بیناست ؛

                                  زبانم گویاست ؛

                                       قفسم هم طلاست ؛

بر این ارزد که دلم تنهاست؟